Zoeken

Ze is er nog steeds hoor!

Hola! Buenos Dias! ¿Qué Tal?


I KNOW, het is even geleden dat ik een blog gepost heb.

We zijn inmiddels over de helft en laat me je vertellen, het is me voorbij gevlogen. Tot nu toe is het absoluut een ervaring die ik nooit had willen missen, maar als we allemaal eerlijk zijn weten we dat er ook minder leuke dagen tussen moeten zitten. Want naar een ander land verhuizen en je volledig aan moeten passen is op het begin moeilijk. Je spreekt de taal niet, de mensen hebben een andere levenswijzen ( de winkels gaan tussen de middag dicht en in het weekend sluiten de winkels zaterdags vanaf 1 uur ’s middags en blijven ze dicht to maandag ochtend, dus doei boodschappen!) Oké, dat “doei boodschappen” is een beetje overdreven, want de meeste supermarkten blijven de zaterdag wel de hele dag open. Maar als je op zondag erachter komt dat je de eieren vergeten bent en je hebt ze nodig, heb je toch echt pech. Jammer, maar hier wen je ook aan. De eerste twee weken denk je, kut, vergeten. En de derde week ga je heel volwassen met een boodschappenlijstje naar de winkel ( en dan nog vergeet ik de helft, maar daar hoeven we het niet over te hebben. Is een persoonlijk probleem, komt misschien ooit wel eens goed. )


Laten we het hebben over mijn eerste stage dag, want ja, die kan ik me nog goed herinneren. Eerst moet je weten dat het een kleine vijf minuten lopen is vanaf mijn appartement naar het kantoor. En welke idioot vertrekt dan toch 20 minuten van te voren, want je weet maar nooit, misschien moet je even 20 seconde wachten voor een auto. Inderdaad, je raad het al, was natuurlijk weer veel te vroeg. Gelukkig was Andres er al. Even voor de duidelijkheid, Andres is mijn stagebegeleider. Om heel eerlijk te zijn wist ik niet wat me te wachten stond. Ik had namelijk nog nooit een gesprek met hem gehad buiten email of whatsapp. Is dat slim? Misschien niet nee, maar toch heb ik het gedaan. Terug naar het verhaal, dan loop je de trap op, gaat de deur open en zie je een vriendelijk uitziende man. Ik loop op hem af met m’n hand uitgestoken om me voor te stellen. Terwijl ik dit doe, kijkt hij me een beetje gek aan. Blijkt dus, dat ze hier twee kussen geven. NIET DRIE! Maar twee. Wist ik dus niet, ben drie gewend. Dus je kunt zelf wel een beetje invullen hoe dat afliep. Beetje gênant wegtrekken, MAAR, ik denk dat ik het goed gespeeld heb. Denk niet eens dat hij het doorhad, maar ja, was toch even gênant. Is me ook niet nog eens gebeurd. Dit zijn momenten waar je van leert. Nadat hij me het kantoor liet zien, hebben we “afspraken” gemaakt. Dit lijkt heel streng, maar is het niet. Het waren gewoon de algemene dingetjes. Hoe laat begint de dag? Hoe laat eindigt een dag? Wat verwacht ik van jou, etc. Je snapt het wel denk ik.


Waar hij veel meer interesse in had, is wat ik eigenlijk van hem wou leren. Want hij begreep nog steeds niet, dat een meisje van Nederland helemaal naar Spanje verhuisd om voor hem te komen werken. Hierop heb ik geantwoord, dat het me vooral ging om de zelfstandigheid. Kan ik op mezelf wonen en niet iemand om me heen hebben die me toch nog verteld hoe de wasmachine werkt. Ben er trouwens achtergekomen dat ik het dus heel leuk vind om de was te doen. En laten we het al helemaal niet hebben over de afwas, heerlijk! Wie had gedacht dat er ergens toch een huisvrouw in me schuilde! Maar vertel het m’n moeder niet, dan kan ik thuis lekker door gaan. Hoeft ook weer niet, hè! Verder vertelde ik Andres dat ik ook benieuwd was naar de werkwijze die ze hanteren in Spanje. Nemen we de opdrachten hetzelfde aan? Liggen we op hetzelfde niveau? Hoe zit het met hun deadlines en hoe gaan ze hiermee om? Om mijn laatste vraag heeft hij even gelachen. “Deadlines?” zei hij. “Je hebt iets af, wanneer het af is. En hier ga ik geen druk op leggen.” Ik dacht, heerlijk! Hier ga ik niet meer weg! Maar de mensen die me beter kennen, weten ook dat ik werk niet tot het laatste moment laat liggen. Of nou ja, het meeste werk dan. Huiswerk blijft moeilijk. Sorry!!


Voor de rest was mijn eerste stage dag niet heel speciaal. Heb Andres een beetje leren kennen, hij heeft me een rondleiding gegeven door Alzira en later op de middag heb ik mijn eerste blogpost geschreven. Maar, het waren genoeg “prikkels” voor zo’n eerste dag. Trouwens, gebruikt iedereen het woord “prikkels,” of zijn wij thuis de enige die het woord zo gebruiken?


Nou, tara’s, bedankt voor het lezen weer. Nogmaals, ik weet het, ben een ietsepietsie laat, maar dit valt ook een klein beetje onder huiswerk en heb net m’n relatie daarmee al uitgelegd.

#TOT (oftewel, Tara On Tour)


x Allison



0 keer bekeken

© 2019  VISTA college  |  COLOFON  |  AVG

Valkenburgerweg 148  |  6419 AW Heerlen  |  The Netherlands

s.laouaji@vistacollege.nl  / v.reinders@vistacollege.nl |  +31 (0)88-001 50 00