Zoeken

Werken in India

Bijgewerkt: 13 jun 2019




Ik ben gevraagd door het ministerie van Buitenlandse Zaken (PUM Senior Experts) om een opdracht uit te voeren in India aan de agrarische universiteit in Ludhiana. Men geeft aan dat het gaat om startups op te zetten en dat daarvoor een businesscase en -plan opgesteld moet worden.


Op zaterdag 11 mei ben ik met de trein naar Schiphol gereisd om vandaaruit naar Delhi te vliegen. Het vliegtuig mocht niet door het luchtruim van Pakistan gaan vanwege de bestaande schermutselingen tussen India en Pakistan in de grensregio. Dit betekende dat de vlucht 2,5 uur langer duurde dan gepland. Diep in de nacht of beter gezegd vroeg in de morgen ben ik in Delhi aangekomen, waar een hotelkamer op de aankomstterminal was gereserveerd. Na enig zoekwerk heb ik het hotel gevonden en daar een uurtje of 5 geslapen. Vervolgens ben ik zondag 's-middags doorgevlogen naar Amritsar, dat ligt aan de grens met Pakistan. Deze stad staat bekend om de Gouden Tempel van de Sikh's en is een van de topattracties in India.

Een sikh is een volger van het sikhisme, een afsplitsing van het hindoeïsme en geïnspireerd door de 10 goeroes. Zij streden in de 15de eeuw tegen de moslims, die India probeerden te veroveren. De meeste hindoes durfden of wilden dat niet. Enkelen waren het daar niet mee eens en begonnen een afsplitsing. Er zijn ongeveer 23 miljoen sikhs. De meesten wonen in de Indiase deelstaat Punjab. De mannen herken je aan de bekende hoofdtulband.

De mensen hebben geen achternaam, wel een voornaam. Om onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen, heten mannen Singh en vrouwen Kaur. Mannen en vrouwen worden nog steeds uitgehuwelijkt. Soms gaat dat goed, maar vaak leidt het ook tot een echtscheiding.


Bij aankomst op het vliegveld van Amritsar stond men mij op te wachten met een auto, waarmee ik naar de plaats van bestemming ben gebracht in Ludhiana. Voor Indiase begrippen een kleine stad met maar 1,5 miljoen inwoners. Het is een echte industriestad, dat vooral bekend staat om de fabricatie van fietsen.

Van Amritsar naar Ludhiana is het ongeveer 155 kilometer en de weg is gedeeltelijk een tolweg, waarvoor betaald moet worden. Toch duurt de rit meer dan 3 uur. Dit komt doordat op de snelweg ook fietsers en voetgangers zijn, alsook mensen met paard en wagen. Het verkeer lijkt op hetgeen je in Rome meemaakt, maar dan tien keer zo chaotisch. Alles gaat door elkaar heen. Gelukkig zat ik achter in de auto en kreeg niet alles mee.

Je ziet ook direct dat je in een land bent waar arm en rijk wonen. De hutjes langs de weg zeggen genoeg. Ook werd ik bij een stopplaats door een kind om eten gevraagd. Toen we haar geld wilden geven, maakte ze duidelijk dat ze dat niet wilde, maar wel eten. Dat gaat door merg en been als je dat meemaakt.

In Amritsar had ik nog een bijzondere ontmoeting bij de vertegenwoordiger van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, waar ik uitgenodigd was voor een lunch, die werkelijk overheerlijk was.


In Ludhiana aangekomen, bleek dat ik op de campus van de universiteit van Punjab verbleef in het zgn. International Guesthouse, waar ik een klein appartement had en waar ik zowel het ontbijt, lunch als avondeten genoot. Het eten was iedere dag een traktatie. Het appartement noem ik luxe kamperen. De mensen van het guesthouse waren uitermate gastvrij en vriendelijk. Gelukkig werd het water ter plaatse gefilterd, zodat ik gewoon water kon gebruiken en alles kon eten, ook salades.

De campus waar de universiteit op is gelegen is niet de kleinste. Het beslaat 6,5 vierkante kilometer. Veel professoren en docenten wonen op de campus. Ook heeft men proefvelden, waarop bijvoorbeeld tarwe en rozen worden gekweekt voor onderzoek.


Op maandagmorgen werd ik voorgesteld aan mijn opdrachtgever Mr Sandeep Kapur en zijn collega's. Hij is een professor in de strategie en management en tevens directeur van de business school van de universiteit. 's-Middags heb ik een metaalbedrijf bezocht en vervolgens daar een meeting gehad, die in de taal ging van de deelstaat Punjab, dus heb ik vooral naar de mimiek van de mensen gekeken en naar de stemverheffingen geluisterd.

De volgende dagen waren vooral oriënterend, waarin ik veel gesprekken met diverse mensen en bedrijven heb gevoerd. Zo ben ik naar de Coca Cola fabriek geweest, die geleid wordt door een van de afgestudeerden van de business school en van de faculteit food & processing. Een moderne fabriek, die je ook gewoon in Nederland zou kunnen aantreffen. Daarna heb ik een startup bezocht die drie jaar terug is begonnen met het bakken van glutenvrije koekjes. De starter is een jongeman van nu 25 jaar en die voor de start een master heeft gehaald aan de business school. In de 3 jaar dat hij bezig is, heeft hij een bedrijf uit de grond gestampt waar inmiddels 45 mensen werken. Het bedrijf is al deels geautomatiseerd, alsook deels nog handmatig. Zo wordt tarwe met de hand gecontroleerd op mogelijk niet-glutenvrije zaden.


Tussen de bezoeken door heeft men mij meegenomen naar een tempel van de sikhs. Een bijzondere ervaring. Eerst moet je je handen wassen en daarna de voeten. Blootvoets betreedt men dan de tempel, waar men voor de priester op de knieën moet en diep moet buigen. Tenslotte moet men een financiële bijdrage doen. Bij de uitgang krijg je gratis brood aangereikt. De armen krijgen overigens hier een gratis maaltijd.


Ook op deze dag zie ik langs de weg de armoede alsook beelden zoals mensen in Nederland meer dan 50 jaar terug leefden, zoals een fietsenmaker die zijn werk op straat doet.


In de loop van de week werd steeds duidelijker wat de feitelijk opdracht was. Ondanks vele verzoeken voorafgaand aan mijn vertrek naar India, was dit bij aankomst nog steeds niet helder. Er zijn twee faculteiten (business school en food & processing) bezig om een campus voor starters op te zetten, dat vergelijkbaar is met hetgeen in Nederland momenteel ook veel gebeurd, zoals op Chemelot, maar dan op een Indiase wijze. De technologie is hoog ontwikkeld, alleen structuur geven aan de organisatie is lastig. Daarnaast is de temperatuur zo hoog, dat je begrijpt dat het tempo anders is dan in Noordwest Europa. Het is te vergelijken met Zuid Spanje qua mentaliteit: mañana.


Het weekend heb ik gespendeerd aan het opzetten van het businessplan, dat ik op zondagavond naar de betrokkenen heb gestuurd. Men was gelukkig verrast met hetgeen ik hen aanleverde en met name met de methodieken die ik gebruikt heb, die hen niet bekend waren. Zo heb ik het Canvasmodel van Alexander Osterwalder gebruikt om het bedrijfsmodel te ontwerpen. Waarschijnlijk zullen volgend academiejaar ook de studenten hier kennis mee gaan maken.

In de loop van de tweede week heb ik met mijn Indiase collega's de ontbrekende stukken verzameld en aan het rapport toegevoegd, dat resulteerde in een definitief rapport, waarin een activiteiten en tijdsplanning zijn opgenomen voor de komende 5 jaar. Waarschijnlijk zal ik in het najaar teruggaan om hen verder te helpen bij het verder gestalte geven van de campus. Een uitdagende klus, die bij zal dragen aan de armoede bestrijding in India.

Op een van de laatste avonden heeft men mij mee uit eten genomen en dan zie je dat India booming is. Het restaurant was van mondiale klasse en na het eten zijn we bij de Italiaan een ijsje wezen eten. Het restaurant heeft een eigen brouwerij, waar men een zestal bieren brouwt. Ik koos het bio-gaarden, dat doet denken aan het witbier van Hoegaarden. Het is een ongefilterd biertje en smaak absoluut naar meer.


Op donderdag heb ik de nodige plichtplegingen ondergaan, zoals een formele vergadering waarin het document werd goedgekeurd. Een interview voor de krant "Ludhiana Times" en tenslotte moest ik op bezoek bij de president van de universiteit, die mij bedankte voor de geleverde prestatie.


Vrijdagmorgen brak om 9:00u de terugreis aan. Ik werd uitgezwaaid door mijn Indiase collega's en kreeg cadeautjes mee voor het thuisfront. Met de auto naar het vliegveld en vandaar naar Delhi, waar ik 12 uur heb moeten wachten alvorens de terugvlucht naar Schiphol begon. Zaterdagmorgen om 5:00u vertrok het vliegtuig voor een vlucht van ruim 10 uur. Van Schiphol met de trein naar Maastricht bleek er een te zijn met allerlei hobbels, doordat de trein niet liep tussen Eindhoven en Roermond. Dus besloten via Nijmegen te gaan. Dat lukte maar tot Swalmen, want ook de trein tussen dit dorp en Roermond liep niet. Gelukkig heeft het thuisfront mij daar opgehaald met de auto en kwam ik na 36 uur gereisd te hebben 's-avonds om 20:00u thuis. Bekaf, maar voldaan. Een prachtige ervaring die ik niet had willen missen.


PUM Senior Expert is een rol die voor veel managers en docenten in het MBO is weggelegd. Niet alleen voor gepensioneerden, maar zeker ook voor jonge mensen. Je ziet en leert ontzettend veel en je hebt een geweldige toegevoegde waarde voor de mensen, organisaties en het land ter plekke. Een echte aanrader!!!



79 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

5# Mijn Verblijf

Mijn vervlijf op het park is heel simpel we hebben een huisje gekregen voor 8 personen. Normaal zou iedereen daar in zitten maar door corona zitten we er nu met 3 personen in alle jongens bij elkaar e

4# Mijn Werkzaamheden

Mijn werkzaamheden bij mijn stageplek waren best divers al want, we moesten al best flexibel zijn in ons werk maar, het meeste waar ik mee bezig ben is dan natuurlijk de animatie. Mijn werkzaamheden i

3# Kennismaking met Roompot

Ik hoorde als eerste van Roompot van mijn vriend Valentijn die al is eerder bij Roompot heeft stage gelopen. Dit jaar wou ik er dan ook naartoe omdat, ik ook een Leisure stage wou doen en het liefst o

© 2019  VISTA college  |  COLOFON  |  AVG

Valkenburgerweg 148  |  6419 AW Heerlen  |  The Netherlands

s.laouaji@vistacollege.nl  / v.reinders@vistacollege.nl |  +31 (0)88-001 50 00