Zoeken
  • Lone

Het is stil aan de overkant


We bevinden ons al in de maand mei. Mijn laatste blog was in nog net in de maand maart. In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik heel veel moeite had met deze blog. Wat moet ik schrijven? Wat heb ik meegemaakt? Welke gevoelens heb ik op dit moment? Deze dingen werden steeds moeilijker te verwoorden in een blog. En dagenlang stond een schrijfdocument open op mijn laptop, maar zonder woorden die de leegte opvulde. Alleen begrijp ik niet hoe dat kan, Ik heb althans genoeg avonturen meegemaakt in de afgelopen weken. Mensen verwelkomt in mijn leven, bezoek van vrienden uit Nederland en afscheid genomen van vele. 


“En hoe voel je je?” of “Hoe gaat net nou?” vraagt men. “ja uhh ja eigenlijk wel prima” antwoord ik nonchalant. Vervolgens word er de vraag gesteld: “Oh? Vertel eens meer”. Hele logische vraag maar ik kan alleen antwoorden met: “Uhm, ja gewoon goed, ik leef mijn leven”. En dat is precies wat ik doe, leef mijn leven. Net als elk ander individu op deze aardbol. En voelt het wonen in het buitenland een stuk minder ‘speciaal’ maar juist ‘normaal’. Begrijp me niet verkeerd, ik zit lekker in mijn vel, echt ik meen het. Zoals mijn moeder zei: “Ik hoor en zie vrij weinig, maar dat is een goed teken. Dan gaat het goed met haar”. 


In mijn vorige blog had ik een wens gedaan, ik citeer: "Over versnaperingen gesproken, de smacht naar een frikandel speciaal of een kroket is nog nooit zo groot geweest. Of op een terrasje zitten met een schaaltje bitterballen.” En ik kan u met volledige trots vertellen dat die wens is uitgekomen, Ik heb in Malta een frikandel speciaal gegeten. Gekker of eerder gezegd beter dan dit kan het leven niet worden. Het was een zonnige zondag of zaterdag, oke bijzaak, Imke en ik lagen gestrekt op de bank in ons TLSG clubhuis. Heerlijk in de pyjama en een Netflix serie op de achtergrond. Plotseling hoorde ik de volgende kreet: “CHRIS HEEFT EEN FRIKANDEL!”. Verbaast kwam ik uit mijn trans, “huh? Wat zeg je me nu?”.


Er werd me een foto voor de neus gedrukt, en ja, een echte frikandel. Vliegensvlug belden we onze mede TLSG bandlid en kregen deze details: The Belgian Fry, Sliema (nu in Gzira), langs de boulevard richting de point, het is een knal gele wagen. In Spoed waren we omgekleed en renden we het appartement uit. We liepen in angst naar de aangegeven plek, ”Wat nou als de wagen er niet meer staat?” of “Nee kan gewoon niet, het is te mooi om waar te zijn”. Maar nee, het was echt waar. Een echte Belgische frietkraam met echte Belgen die je serveren. Een heel fijn moment waar ik van genoten heb, zo fijn dat ik erover moet schrijven. Zo zie je maar weer, je leert de kleine dingen te appreciëren. 


Het was bijna zover, mijn vriendinnen uit Nederland kwamen op bezoek. Ik kan me nog zo goed herinneren dat het zo ver weg voelde. “Over drie maanden zien we elkaar” werd me bij afscheid in februari verteld. Het was een puur geluksmoment toen me werd verteld at ze me zouden komen opzoeken. Een waar zeker een traantje bij was gelaten. Uiteindelijk was het zover, maandag 29 April, vliegtuig zou om 13:00 arriveren. Met spanning zat ik in de taxi, mijn telefoon ging over. Huh? Het was Mirte, “We zijn geland!”. Ik keek naar de tijd, 12:30, “Ja we hadden wind mee”. “Blijf waar je bent! Ik app wel als jullie kunnen komen!”. Mijn plan kon niet in duigen vallen, ik had immers een welkomstaffiche voor ze geknutseld. Eindelijk gearriveerd, snelwandelend naar de ingang en stond ik ze in aankomst hal op te wachten. “Ja komt u maar!” appte ik. Daar stond ik dan met big smile op me gezicht en affiche in de handen: "Ik zoek 4 knappe dames!”.  


De week was omgevlogen en wat was dat een legendarische week. We hebben zoveel leuke dingen ondernomen. “Loon best fijn, iemand die hier leuke plekjes kent”. Eerste avond hebben we de week ingeluid met een aantal heerlijke mojitos, lekker eten en uitzicht op het water. Dinsdag zijn we gelijk in de actieve houding gegaan, ik heb de meiden meegenomen naar Golden bay. We begonnen de met een heerlijke hike die eindigde met zonnen op het strand. In de avond zijn we wezen uiteten bij Okurama en hebben we ons volgepropt met sushi. Nou, Loon, dat klinkt lekker charmant. Maar wees gerust, we hebben genoten. Ook hebben we een festival bezocht, Holi Malta. Een zeer aangenaam festival, klein maar fijn en de sfeer was gewoon op en top. De muziek was echt voor ieder wat wils, zonnetje scheen en iedereen was in een goede stemming. Ben ik nou eindelijk aan boord met het fenomeen ‘festival’? Een ding is zeker, dit was absoluut niet mijn laatste festival. Verder kan ik u garanderen dat we ons flink vermaakt hebben, heel veel gegeten, cultuur gesnoven, gelachen en gerelaxed. De kernwoorden/zinnen van de vakantie zijn, You bepale self, Hedjedis, That’s life en Twinkies ( of twienies of waren het twisters?). 


Afscheid nemen is nooit leuk, maar op een of andere manier heb ik het gevoel dat ik eraan gewend raak. "Loon komt met ons mee naar huis!". Hartstikke gezellig maar iets in me wilde niet mee. Ik heb hier nog iets af te maken.Misschien is het er nog niet ingekikt, dat kan ook. Of zit ik al met mijn hoofd in de wolken voor het volgende bezoek? Na het afscheid van mijn vriendinnetjes moest ik ook afscheid nemen van mijn Malta vriendinnetjes. En wat was dat klote zeg. “Het word nooit meer zo leuk als dat het was” zei een verdrietige Imke. Het moment was aangebroken dat Chris en Sier naar huis gaan. “Nee, het zal zeker niet het zelfde zijn maar we moeten het gewoon in een ander daglicht bekijken” reageerde ik.


De avond begon met een heerlijk afscheidsetentje vervolgt met een ienie mienie stapavondje en eindigde met een wekker die om 04:00 afging. Met z'n vieren zaten we in de taxi naar het vliegveld, “We sluiten dit avontuur met z’n vieren af”. Daar stonden we dan vier huilende meiden, midden op het vliegveld. Er werden een aantal blikken op ons afgeworpen, maar dat was het allerlaatste wat ons interesseerde. Er werd een hoofdstuk voor eeuwig afgesloten, een die we nooit meer terug zouden krijgen. Deze meiden waren mijn steun en toeverlaten en ons groepje had een dynamiek die heel snel goed zat. Ik verheug me nu al op onze reünie en de TLSG GO LIMBOLAND tour. 


Tussen al deze energie volle gebeurtenissen door heb ik mijn natuurlijk ook nog mijn examen. En ja hoor, Ik ben heel erg zenuwachtig. Ik voel me dan weer precies dezelfde Lone voordat ik ging. Een die even een peptalk nodig heeft van medestudenten. En graag gerustgesteld wilt worden dat het wel goed komt. Deze afgelopen tijd was een fijne tijd en ik ga met goede moet de toekomst in. Want mijn avontuur is nog niet afgelopen, heb ik nog wat zaakjes af te handelen en ga ik genieten van mijn tijd hier. Zo heb ik gehoord dat je kunt ziplinen bij de Dingli Cliffs en staat dit dan ook genoteerd bij op mijn ‘Dit moet ik in Malta doen’ lijstje. En krijg ik weer dit weekend weer hoogbezoek van familie die ik sinds februari niet meer heb gezien. Een fenomeen waar ik erg bewust van ben geworden is: “De tijd vliegt voorbij”. Wens me succes, tot weerziens!


Groetjes,

Lone




En toen waren er nog maar twee... Mijn Malta maten zoveel liefde en dank voor deze dames.

p.s. Het was erg vroeg in de ochtend, don't mind our duffe slaap kopjes.


0 keer bekeken

© 2019  VISTA college  |  COLOFON  |  AVG

Valkenburgerweg 148  |  6419 AW Heerlen  |  The Netherlands

s.laouaji@vistacollege.nl  / v.reinders@vistacollege.nl |  +31 (0)88-001 50 00