Zoeken
  • Lone

Een onverwachte zesde dag


Zes was het aantal dagen dat ik me op eiland bevond. Twee van de drie bestonden uit tranen en gemis. Drie uit ontdekking, ritme en regelmaat. Er ontstond een liefde voor het land, de cultuur en de mensen. Langzamerhand werden linksrijdende wegmisbruikers normaliter. Evenals Cisk en Twistees, die werden welkom geheten in mijn studentenleven. Ik haalde genot uit ochtend- en avondwandelingen naar stage, twintig minuten heen, twintig minuten terug.


De zesde dag was aangebroken, een doodnormale maandag. Mijn tweede stageweek was aangebroken, 'nog negentien te gaan' spookte door mijn hoofd. Tijdens de wandeling naar huis zat ik me activiteiten te bedenken die ik in Malta moet meemaken. 'Carnaval? Ja, dat hebben ze hier ook. Daar hoef ik dus geen vliegreis voor te betalen' dacht ik. Wellicht met een yoga matje naar het strand. Of The Blue Lagoon, die moet ik gezien hebben voordat ik vertrek.


Toen ik bij mijn appartement was aangekomen had ik mijn avond in gedachten al ingedeeld. Pasta van zaterdag opwarmen, wat telefoontjes maken en een rustige nachtrust tegenmoet gaan. Maar eenmaal in het gebouw, tien traptreden te zijn opgelopen, wilde ik de voordeur sleutel in het sleutelgat steken. Verbaast kwam ik uit mijn trans; 'Wat is dit nou weer?'. Aan de buitenkant geen sleutelgat te bekennen. Het leek afgebroken, maar er lag niets op de grond. Eerste actie, huisgenootjes proberen te bereiken. Maar natuurlijk moesten die werken en kreeg ik ze niet te pakken. Tweede actie, de Nederlandse thuisfront hulplijnen bellen. Want ja, wat moet ik nou doen? Dit heb ik nog nooit meegemaakt!


Dertig trage minuten gingen voorbij, maar ik kwam de eigenaar van het pand tegen in de garage. Hij liep verward met mee naar het appartement. “Hoe bedoel je? Je komt het appartement niet in? Ben er vanmiddag zelf nog geweest!” zei hij. Hier refereerde hij naar een reparatie in ons appartement, die hij die middag had gemaakt toen een van mijn huisgenootjes nog thuis was. “Wat is met de deur gebeurd!” riep hij. In paniek probeerde hij mijn huisgenootjes te bereiken. Hierdoor kreeg ik zelf paniek, miljoenen gedachtes raasden weer door mijn hoofd. Ook borrelde de gevoelens angst en onraad bij me op. 


De eigenaar ging naar huis om zijn vrouw te halen. Eenmaal terug, maakte de lieve vrouw een praatje met me. Probeerde me beter te leren kennen en me gerust te stellen. De politie werd ingelicht en mijn huisgenootjes kwamen onderhand aan bij het appartement. Na een tijd kwam de politie aan, de situatie was al wat duidelijker. Lichten waren aan, waar ze niet aan waren. Kasten overhoop gehaald en kleding lag op de grond. Zelfs gesloten briefen die ik van vrienden heb ontvangen waren opengescheurd. Er was ingebroken in ons appartement, en niet zuinig. Op nog geen twee uur tijd wisten deze mensen alles mee te nemen wat ze konden. 


In een klap kwamen er andere gevoelens: woede, angst en heimwee. "Tuurlijk dit kan overal gebeuren, maar dan ben ik niet alleen.” zei ik. Want als ik een ding zeker wist, lang ga ik hier niet meer blijven. Het was nu elf uur s’avonds, iedereen was weg. Alleen mijn huisgenootjes en ik waren nog in het appartement. Daar zaten we dan met een kop thee in de hand en ongeloof in onze ogen. Toch besloot ik mijn kamer te betreden en spullen op te ruimen. Niet in de kasten, nee gelijk hup in mijn koffers. 'Iemand heeft aan mijn kleding gezeten' of 'Degene heeft mijn familie foto gezien' dacht ik. Ondanks dit probeerde ik te slapen, aangezien er nog een heleboel dingen stonden te wachten. 


De zevende dag in Malta stelde me ook niet teleur. Een bezoek aan het politiebureau waar ze met een arm uit het raam een sigaret waren aan het roken. Mijn stagebedrijf waarvan de werknemers en werkgevers zich zo ontzettend over me ontfermde. En een boeking van een hotel plaatsvond. 'Ik kan deze droom toch niet zomaar laten schieten'. In wat kalmere sferen en heel veel telefoontjes heb ik besloten te blijven. Voorlopig dan, want binnen 5 hotel overnachtingen moet ik een nieuw verblijf vinden. Een omgeving waar ik me veilig voel.


Misschien ben ik hier pas een week maar het voelt anders als een maand. Ik heb me nog nooit zo alleen en onveilig gevoeld. De drang naar dierbare mensen is nog nooit zo groot geweest. Maar na veel wikken en wegen, motiverende berichtjes, steun vanuit stage zal ik dit gevoel zal overwinnen. Als ik een ding zeker weet is dat ik nooit had gedacht dat ik hier mijn tweede blog over zou schrijven. Maar aan de andere kant is dit een gewoon een (turbulente) gebeurtenis van het avontuur dat ik ben aangegaan.


Plus na regen komt altijd zonneschijn, dus positief denken en actie ondernemen worden de nieuwe kerngedachtes van mijn reis. "En op den duur is dit een leuk verhaal voor de kleinkinderen”. Wens me succes, tot weerziens!


Groetjes,

Lone



p.s. Op dit moment is mijn verblijf zo slecht nog niet. Aangezien dit het uitzicht is vanuit mijn hotelbalkon. Geluk bij ongeluk laten we maar zeggen.

375 keer bekeken

© 2019  VISTA college  |  COLOFON  |  AVG

Valkenburgerweg 148  |  6419 AW Heerlen  |  The Netherlands

s.laouaji@vistacollege.nl  / v.reinders@vistacollege.nl |  +31 (0)88-001 50 00