Zoeken
  • Lone

Een ode aan Malta


"Ja, ma echt maat" Dit zijn de woorden die uit de mond vliegen van buitenlandse stagiaires als je tegen hun zegt: “Wow, die vijf maanden vlogen voorbij!?” Oprecht heb ik niet gevoel dat ik hier vijf maanden heb gezeten. Ondanks dat, weet ik nog heel goed welk gevoel ik had toen ik mijn een stappen op de Maltese grond zetten. “Nou, ik moet hier nog vijf maanden zijn” “Ik sta nu pas aan het begin” “Dit gaat zo lang duren”. Een wereld van verschil kan ik je zeggen. Eerst kon het einde niet zo snel mogelijk plaatsen vinden, en nu wil ik helemaal nog niet weg.


“Je zal wel blij zijn dat je naar huis gaat” is een statement die ik steeds vaker krijg te horen. Enerzijds ben ik heel blij om naar huis te gaan. Dan kan ik eindelijk weer met vriendinnen een wijntje/Belgisch biertje op een terras drinken. Vrijuit een portie bitterballen bestellen. En de heerlijke Lunch dates met Mimi oppakken (*Mimi is mijn oma, maar ze is geen oma maar een Mimi). Ik wil toch even aankaarten dat tijdens je verblijf altijd wel een constant gemis naar je familie en vrienden hebt. Nieuwsgierigheid, hoe hun het de afgelopen 5 maanden hebben gehad. Desalniettemin is het meer een onderliggend gevoel, die niet altijd primair op de voorgrond is.


Er word een belangrijk hoofdstuk in mijn leven afgesloten. Het voelt net als een break-up. ( Ja Loon, daar weet jij ook echt wat vanaf) Misschien dat niet zo zeer, maar het is wel in het zelfde straatje, ver weg, maar toch. Je maakt ergens een einde aan, bepaalde gespreksstoffen en gevoelens zul je nooit meer terugkrijgen. Na afloop ga je dingen evalueren, wat ga je missen? Waar ben je juist blij om dat je er vanaf bent? “Dit zou nooit zo gaan in Nederland” werd aan de afscheidsdiner tafel gezegd. Blikken van minder dan 2 tellen werden naar elkaar afgeworpen. “Nee dat zou nooit zo in Nederland gaan.”


Al snel bespraken we alle dingen die we absoluut niet gaan missen, smoesjes om ons beter te laten voelen. Het geeft ons het gevoel dat het enigszins wel oke is om naar huis te gaan.  “Vanmorgen weer veertig minuten gewacht op de bus” “Ik ga nooit meer klagen over arriva!” “Kan niet wachten om weer kraanwater te drinken!” “Bah, van de wc’s in Paceville krijg je spontaan een soa” “Nou die caissières hier zijn enorm chagrijnig en altijd op de telefoon!” “Die vieze mannen in clubs mogen hun handen wel thuis houden! Ben daar echt agressief door geworden”. “Het bier wat ze je hier voorschotelen is dus echt engelenpis”. “Alles is hier heel praktisch geregeld, als het voor mij uitkomt dan is het goed”. “Hier hebben ze echt hun rijbewijs bij een pakje boter gekregen”.”Ik moest vanmiddag de bus uit, omdat de bus geen benzine meer had” “Van het begrip waterdruk hebben ze hier nog nooit van gehoord volgens mij"


"Echt typisch Malta", dat is wat ze zeggen. Soms vergeet je even dat je op een eiland zit. Bijvoorbeeld: even naar België gaan om goedkoper te tanken zit er hier in. Ik heb gemerkt dat hier zeker weten een ‘eilandleven’ plaats vind. Iedereen is hier heerlijk op zijn gemak (behalve in verkeer). En uit eigen ervaringen heb ik gemerkt dat de Maltese mensen super mega behulpzaam zijn.  Hier heb ik even een kort (maar krachtig) verhaaltje over. Er was ooit de stroom uitgevallen in een winkel toen ik de boodschappen deed. Dus, je voelt hem al aankomen, de pinautomaten deden het niet. Ik had geen cash, en keek stomverbaasd naar de caissière. Voordat dat ik kon zeggen dat ik naar de pinautomaat zou gaan kwam een vrouw met haar portemonnee in de hand bij me staan. “How much do you need?”. Ik bedankte haar, maar zei dat ze dat niet hoeft te doen. “No, please, don’t worry. I want to do it. How much is it?” bij de tweede keer vroeg ze het aan de kassamedewerkster en voordat ik het wist had ze voor me betaald. Daarna kwam ik even met haar aan de praat maar op het moment dat ik naar haar bankgegevens wilde vragen zei ze: “No it’s fine, enjoy your food, you can tell the people home that we Maltese people are nice”. 


Ik heb zoveel wonderbaarlijke gebeurtenissen meegemaakt, ik kan ze niet allemaal opnoemen. Maar wat ben ik mezelf dankbaar dat ik dit avontuur heb mogen beleven. Ik heb ontzettend veel geleerd, nieuwe mensen in mijn leven verwelkomt en de meest bijzonderen herinneringen eraan mogen overhouden. Ook heb ik stiekem het gevoel dat ik steviger in mijn schoenen sta. Een echte 'Don’t you dare fuck with me’ vibe. Even zonder flauwekul, het voelt goed om te weten dat ik op mezelf kan bouwen. In de afgelopen maanden ben ik mezelf vaker als het ware ‘tegengekomen’. Werd ik met de neus op de feiten gedrukt, en moest ik er mee dealen. Dat is niet iets ergs, het is een leermoment. Ook ben ik te weten gekomen dat ik al heel goed wist ‘wie ik ben’ en waar ik voor sta. Dus op de vraag “Denk je dat je veranderd bent” heb ik geen concreet antwoord. Zo’n avontuur als die van mij gun ik iedereen ( Behalve in je appartement ingebroken worden, dat dan weer niet). Het belangrijkste is dat je jezelf (of iemand anders) dit gunt, want dit is een ervaring uit duizenden. Zoals ik al zei voordat ik ging, “Ik wil liever spijt hebben dat ik het heb gedaan, dan dat ik het niet heb gedaan”. 


Heel even een totaal ander onderwerp, maar twee dagen voor vertrek heeft er een gebeurtenis plaatsgevonden die ik toch wil bespreken. “Gelukkig heb ik geen last gehad van ongedierte” Dat had ik te vroeg gezegd. Nog geen dag later vond ik een heuse kakkerlak op mijn slaapkamer. Dit gehele festijn heeft een themawoord: Paniek. Uiteindelijk had ik de de moet bij elkaar geraapt om het ongedierte proberen te doden. Maar toen gebeurde iets waar ik niet op hoopte. The cockroach survived, viel onder het bureau vandaan en sprinten achter een tas bij de plint. Excuses aan mijn huisgenoten die dus mijn gegil hebben gehoord. Want als ik iets vreselijk vind zijn het insecten, en vooral de kakkerlak.  Alleen al het woord, kakkerlak, ik krijg er rillingen van. Noem me maar een Dramaqueen, maar ik lig er wakker van met een misselijkmakend gevoel. En ik lieg als ik zeg dat er geen tranen in het spel waren. “Tja, dat heb je bij een warm land, daar zijn kakkerlakken.” Klopt, ik mag niet zeuren, “Ik ben dan toch maar blij dat het tegen het einde aan pas gebeurde."


Let’s switch this up for a sec. A promise was made, write one of my blogs in English. I unfortunately don’t have a full multiple paragraph blog available. But, I do think it's appropriate to write my ‘thank you’ paragraph in English. I sincerely thank the kind people around me. Who helped when I was in distress and made this experience the way it has become. Never in my life did I expected that this adventure turned out so great. The only thoughts racing through my mind were: “what if I don’t make new friends” “What if I’ll feel lonely for 5 months” “What if my internship is shit". But, oh boy, what was I wrong. My internship was such a great experience and I learned a great deal from it. So I would like to thank the company (BloomCreative) and the people who had to look at my face 5 days in a week. Plus, who (tried) to learn me some Maltese words!


“Weet je wat gek is Loon, we vergeten dat het leven in Nederland ook gewoon verder gaat” werd me op een zonnige stranddag verteld. En dat klopt, we gaan straks weer terug naar ons thuis-thuis, niet meer naar Malta-thuis. Moeten we net als een auto op de autobaan zo snel mogelijk invoegen op de rijbaan. En naar gevoel word er bijna verwacht dat we de eerste helft van een marathon bij de sprinten zodat we tegelijk bij de finish eindigen. Het is tijd om ons ‘oude’ sociale leven weer op te pakken. Het voelt enorm gek om deze blog te schrijven, mijn laatste Malta blog. Ik zal vast dingen zijn vergeten te vertellen. Maar een ding is zeker, ik heb ervan genoten. En hopelijk heb ik me genoeg open, eerlijk en blootgesteld over mijn Malta avontuur. Nu ga ik terug naar ons heerlijk kikkerlandje en staat mij een fantastische Limburgse zomer te wachten. Wens me succes, het was me een genoegen!


Groetjes,

Lone


P.s. Mijn lieftallige klasgenoot Aiko Graven heeft voor mij weer een super leuke illustratie gemaakt. Kernwoorden: Belgisch bier en bitterballen!


118 keer bekeken

© 2019  VISTA college  |  COLOFON  |  AVG

Valkenburgerweg 148  |  6419 AW Heerlen  |  The Netherlands

s.laouaji@vistacollege.nl  / v.reinders@vistacollege.nl |  +31 (0)88-001 50 00