Zoeken
  • Lone

Als een kip zonder kop


—————————————————————————————————————————

*Dit stukje tekst is geschreven in een stressvolle opwelling


Het is weer zover, wat ben ik nerveus. Stresskip Lone loopt weer als een kip zonder kop door het leven. “Ga ik het halen?” “Wat nou als ik zak?” “Hoe klote is het om te zakken” “Ik ga sowieso zakken” Deze hersenspinsels dartelen als het waren door mijn teruggekeerde chaotische brein. (In hoeverre het chaotische aspect van me verwijderd was.) Ook worden de zorgelijke appjes naar klasgenoten gestuurd. Alleen al met de hoop dat ik het antwoord: “Nee joh, Loon, doe normaal, je haalt het echt wel” te horen krijg. Wat vervelend eigenlijk? Het is niet dat ik er nog iets aan kan doen. Het is klaar, ingeleverd, met of zonder spelfouten. “Vertel me maar niet als je een fout ziet staan.”


Donderdag 30 mei 2019 weet ik of ik geslaagd ben, of niet. Typisch Lone, er een groot drama van maken. Maar nog het  allerergste is dat ik er zeer bewust van ben. Tuurlijk wil ik daarin veranderen, maar eigenlijk niet echt. Een paar jaar terug had ik het pessimisme ontdekt. Ja, ondekt, van het slechte uitgaan? Dan kan het nog altijd meevallen dacht ik. Het ‘werkte’ voor me. Desalniettemin werd ik gewoon een vervelende, emotionele, erg labiele, stressende student. Een die verlangd naar de verzekering van anderen. Eigenlijk belachelijk, want laten we eerlijk zijn, zelf weet je meer over je eigen project dan Jantje of Pietje. 


Vandaag is het 27 mei 2019. Ik sta stijf van de stress en mijn gedachten gaan ook nergens anders over. “Hoe kan ik me nou ontspannen?!” Heel simpel, denk aan iets anders. “Ja uh, fuck the duck, makkelijker gezegd dan gedaan”. Toch zit er niets anders op. Het is was het is en ik moet het gewoon maar aanzien. Vol moet en vertrouwen knallen tijdens mijn assessment gesprek. En dan hoor ik het wel vanzelf. In alle eerlijkheid weet ik niet of dit ooit iemand te lezen krijgt. Want, wat nou als ik zak? Wil ik daar nou echt over bloggen? Nogmaals, dat zullen we na donderdag wel zien.



—————————————————————————————————————————


Onderhand is het 6 juni 2019. De dag des oordelen heeft een aantal dagen geleden plaats gevonden. Mijn leraar kwam op doordeweeks regenachtige donderdag mijn Cgi afleggen. “Dit is een teken” dacht ik. Regen, ja er komt slecht nieuws. Van de andere kant zegt ‘men’ dat regen op je trouwdag je geluk brengt, dus het kan ook nog goed komen. Stress, stress, stress en nog eens stress. Door een steun en toeverlaat werd ik even op mijn vingers getikt, ”Loon, je maakt me boos, het word geen drama. Je gaat het gewoon halen”.


Daarmee zeggende wil ik mijn excuses aanbieden, aan iedereen die ik heb gekweld met mijn stress opvliegerig gedrag. Want..........deze dame met twee duimen heeft haar examen gewoon gehaald. Wat een vreugde, puur genot en er viel een last van mijn schouders af. “Mijn tijd hier in Malta heeft eindelijk betekenis gekregen”. De taken die nu nog op mij staan te wachten zijn; mijn stage uren en opdrachten afmaken, beoordeeld worden door mijn stage begeleiders en een verslag schrijven. “Ahh joh dat is kat in het bakkie, dat zit wel snor bij jou”. Ondanks dat wil ik het niet voorlief nemen. En is het pas echt werkelijkheid als ik mijn diploma in ontvangst heb genomen. 


Ik snij even een ander onderwerp aan, ervaring. Tijdens je verblijf in Malta is je gemoedstoestand onderverdeeld in categorieën. (Disclaimer: dit is een observatie van eigen ervaringen en die van mijn Malta maten, maar voornamelijk van mezelf) Deel een: 'De eerste maand’ (Het begin): heimwee, gehuil, “Waarom moest ik dit zo nodig doen van mezelf”, Je aan alles (maar echt alles) vastkleven wat dan ook maar iets met Nederland te maken heeft. En niet te vergeten de dagelijkse avondbesteding: bellen bellen en nog eens bellen. 


Het middenstuk: Het eiland daadwerkelijk verkennen, Heel veel nieuwe mensen leren kennen, stappen, niet veel aan het thuisfront laten weten (“Ben moe ik bel je komende week wel” of “Ben eropuit met mijn vrienden” ), het normale leven aangaan en zo je vaste routine vinden, eindelijk je weg vinden in de supermarkt, niet meer versteld staan van te laat komende bussen en last but not least: genieten van je tijd hier.


Nu is voor mij 'de laatste maand 'aangebroken. En je kunt dit misschien wel de raarste periode tijdens je verblijf noemen. In die periode ga je afstand doen van dingen waar je aan gewend was geraakt. Je vriendengroep word langzamerhand steeds dunner, aangezien iedereen een voor een naar huis gaat. Alsof we in een horror film zitten, elke week 'valt er iemand af'. Krijg ik nu dat gevoel wat mijn vrienden voor mij hadden, “Je bent over een maand thuis” Uhhh zeg dat even niet, dat kan ik echt even niet aan. 


Gek gevoel, dat is wat ik je kan zeggen. Ondanks dat vermaak ik me prima en kun je mij elk vrij moment van de dag in de zon verwachten. “Dames komende weken gaan wij bakken, ik kan niet naar huis zonder een bijgekleurde huid”. Aan mijn avontuur komt langzamerhand een einde aan. Worden de laatste zaken voor school geregeld en hoop ik 10 juli samen met mijn geweldige klasgenoten op het podium te staan en dat ene officiële papiertje in ontvangst nemen. Tot die tijd geniet nog met volle teugen van mijn avontuur want wat gaat de tijd toch snel. Wens me succes, tot weerziens!


Groetjes,

Lone


p.s. Deze geweldige illustraties zijn gemaakt door mijn zeer talentvolle klasgenoot Aiko Graven. Ik voel me super vereerd en mijn dank gaat ook naar haar uit!


0 keer bekeken

© 2019  VISTA college  |  COLOFON  |  AVG

Valkenburgerweg 148  |  6419 AW Heerlen  |  The Netherlands

s.laouaji@vistacollege.nl  / v.reinders@vistacollege.nl |  +31 (0)88-001 50 00